انسان

نمایش تا کی؟!

 

آخر مگر نه اينكه انسان از خودش عبور مى‏كند تا به دنياى بيرون مى‏رسد،

پس چه شد كه اين منزل اول مجهول مانده و يا در نهايت به تحليل علمى

دستگاه هاضمه و قلب و مغز، اكتفاء شده و از مقايسه‏ها و تكبيرها

بركنار مانده است.

 

اين فرار از خويشتن و اين فرار از خلوت و از سكوت و از مرور بر خويش،

 به خاطر انگيزه‏هايى است كه اگر تحليل شوند، مى‏توانند

ما را از اين فرار و دلمردگى و گمشدگى نجات بدهند.

 

 1. اتهام درون گرايى، ايده‏آليسمى و عرفان زدگى،

از آن اتهاماتى است كه حريف را مى‏شكند

و از آن جوال‏هايى است كه اگر دير بجنبى با سر در آن مى‏اندازندت

 و با چوب تكفير روشنفكرى و احياناً علم زدگى و عمل زدگى مى‏كوبندت

و همين هجوم مبتذل كافى است كه تو را از خودت برماند.

 

تو با اينكه نياز به خلوت و سكوت و اشكى را احساس مى‏كنى،

 به برنامه‏هاى به اصطلاح عملى و اجتماعى و سياسى روى مى‏آورى

 و همچون ماشينى براى ارباب تكفير گويت، كار مى‏كنى و دود مى‏كنى،

تا آنجا كه مى‏شوى پل پيروزى و نردبان دزد.

با كارهايت خودت به جايى نمى‏رسى.

با عملت خودت ظرفيتى نمى‏گيرى و وسعتى نمى‏يابى.

پوك مى‏شوى و همچون فانوس، در زير بار حوادث از پاى مى‏نشينى.

 

 نامردهايى كه از آدم آجر مى‏سازند تا ساختمان هوس خودشان را بالا ببرند،

 بيش از اين نمى‏خواهند كه بيشتر بشنوى و كمتر بپرسى،

فقط گوش باشى نه مغز، مثل گربه باشى و بازتابى حركت كنى

و مثل ميمون بشوى و بازى در بياورى و اين مسخ انسان است

 كه از او بازيچه بسازند و اين عذاب خداست كه تو را مسخ مى‏كند، كه تو

به اين بازى دل داده‏اى و مثل عنترى كه لوطيش مرده باشد،

خودت را به هر طرف مى‏كشانى و مخاطب اين فرياد مى‏شوى كه

: كُونُوا قِرَدَةً خاسِئينَ.1

. . . ..

.. ..

....

..

لاتَجْعَلْ رقبَتَكَ جِسْراً لِلنَّاسِ1.

از گردن خودت براى ديگران پل نساز كه آنها برسند و تو بمانى.

آنها كه مى‏خواهند از تو گوش درست كنند و چشم بگيرند و مغزت را بخورند،

هر كه باشند جنايت‏كارند.

 آنچه كه استبداد را شكل مى‏دهد، همين پوك شدن آدم‏ها

 و از دست رفتن بينات و كتاب و ميزان است.

 سردسته‏ى تمام اس‏اس‏هاى استضعاف و استبداد و استثمار و استعمار و...

سردسته‏ى تمامى اينها همان پوك كردن و استخفاف است.

فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطاعُوهُ.2

. . .

..

 ما نمى‏توانيم به اتهام درون گرايى در سطح بمانيم و با پاى ديگران راه برويم.

 آنها كه از درون نجوشيده‏اند از بيرون پر خواهند شد.

 . . .

..

.

برگرفته ازکتاب صراط استاد علی صفایی

 

+ نوشته شده در  شنبه پنجم اردیبهشت 1388ساعت 13:47  توسط زینب  | 


برای مطالعه کامل وپیگیری ادامه بحث گام ها. . در ک وضعیت وشناخت حاکم و . . ..

تحت عنوان مقاله ی "اندیشه های پنهان" استاد عباس اسکندری به این آدرس مراجعه نمایید. ..

.http://www.alisafaee.ir/fa/Articles.asp?Id=1&Al=2

+ نوشته شده در  شنبه پنجم اردیبهشت 1388ساعت 13:26  توسط زینب  | 

سال نو مبارک!

                          امروز داشتم به اين فكر مي كردم كه بهترين آرزويي كه در

                          لحظه ي تحويل سال مي شه داشت چيه؟

                         اتفاقا تلويزيون هم راجع به همين موضوع داشت مصاحبه اي را نشون مي داد.

                          اكثر دعاهايي كه گفته مي شد، اين بود كه در امسال كسي بيمار نباشه و.. .

                          خلاصه آرزويي هايي در اين فاز، دعاهايي كه حتي اگه بر آورده بشه

                          شايد باعث كم شدن عاملي از

                          عوامل رنج باشه ،اما ضامن خوشبختي و خير در اين سال نيست!

 

                         چون حرف دعا و آرزو اومد وسط رفتم سراغ مفاتيح الجنان 

                         تا ببينم راجع به اعمال عيد نوروز چيزي گفته شده يا نه.. .

                         موردي كه بيشتر توجه مرا جلب نمود همين دعاي مشهور بود

                         كه همه در لحظه ي تحويل سال از تلويزيون    

                         و . .. مي شنويم اما كمتر شده كه روي آن فكر كنيم. .. .

                        دعايي كه اگه بر آورده بشه ،بهترين دعا براي تحويل ساله

                        كه مي تونه خير بودن روزهاي آينده  را تضمين كنه!

                                             

                                                          * يا مُقَلّّّبَ القُلوبِ واْلاَبْصار

                                                           يا مُدَبّرَ الّليل و النَّهار

                                                           يا مُحَوّلَ الْحَول و اْلاَحوال

                                                          حوّل حالَنا الي احسن الْحال*

                        . . . . .

        

                       چند بار خوندم تا بتونم بيشتر در آن بيانديشم ،

                        برداشتهاي تازه اي در ذهنم نقش بست

                       كه دوست دارم با شما در ميان بگذارم .. .

                       تاكيد بيشتر من بر روي عبارت اول و آخر آن است. .

       

                      اي تغيير دهنده ي قلبها و ديده ها !

                       معني است كه همه جا مي نويسند و من طور ديگري معنا مي كنم .   

                      ‍‍(مقلب ) از ريشه  ( قلب ) هم خانواده انقلاب! تغيير ناگهاني ،

                       زير و رو كردن،دگرگوني!دگرگون كننده!

                      (القلوب) : قلب و دل كه محل ايمان و اعتقاد و باور است!

                     و(الابصار) كه نه در معناي چشم و ديده ، كه از بصر و بصيرت مي آيد

                        و بينش و ديدگاه را در بر مي گيرد!

                       و اگه بخواهيم اين جمله را دقيق معنا كنيم:

                    (براي مقلب واژه كامل تري به ذهنم نمي رسه)

                       اي مقلب باور ها و بينش ها!

                      حول :متحول نما

                     احسن الحال:بهترين حال، ..

                     حال مرا چه چيز تشكيل مي دهد؟

                      اعتقادات من كه شكل دهنده ي اعمال من است

                         بينش و زاويه ي ديد من ،كه در زندگي  خوش يا ناخوش بودن

                             لحظات مرا رقم مي زند 

                       كه بنا بر بينش انسان است كه بيماري مي تواند

                      مصيبت باشد يا خير و آزمايش!

                      « اي مقلب باورها و بينش ها ! حال مارا به بهترين حال متحول نما

                     به ما بهترين  و كاملترين بصيرت و بينش و بهترين باور و اعتقاد را عطا كن

                     كه اينگونه درسختي نيز آرامش خواهيم داشت

                      و با رنج نيز راحت خواهيم بود!       

                   و جالب اينكه در روايتي بود كه  بهتر است

                       اين ذكر را 366 بار در زمان تحويل سال گفت

                   يعني از خدا كه تدبير كننده ي چگونگي لحظات ما در تمام شب ها

                        و روزهاي اين سال است 

                    مي خواهيم در هر 366 روز سال اينگونه باشيم  . . . .

                    انشاالله. . . .

+ نوشته شده در  جمعه هفتم فروردین 1388ساعت 8:4  توسط زینب  | 

گام چهارم, ادامه. . . .

- وجود حاکم

 

دوم مجهولی که از درک وضعیت کشف می شود این است که وقتی ما دیدیم که بدون اختیار ما را با

امکاناتی آورده اند و بدون اختیار امکانات را از ما می گیرند، متوجّه می شویم که ما محکومیم حتی

اختیار و آزادی ما یک نوع محکومیت است زیرا ما محکومیم که مختار باشیم یعنی جبر در اختیار یعنی ما

مجبوریم که اختیار داشته باشیم پس: از محکومیت خودمان این مجهول را کشف می کنیم که ما یک

حاکمی داریم

کسی نمی تواند منکر چنین حاکمی باشد زیرا هر انسانی که متوجه محکومیّت خود بشود، پي به وچود

 حاكمي مي برد زيرا هر محکومی حاکمی دارد و محکوم بدون حاکم معنی نمی دهد همانطور که مضروب

 بدون ضارب و مقتول بدون قاتل معنی نمی دهد.

پس در اثبات وجود حاکم بحثی نیست، بلکه بحث در خصوصیّات حاکم باید باشد یعنی حاکم باید چه

خصوصیّاتی داشته باشد تا بتواند حاکم باشد.

برای این کار ما به خود که محکومیم نگاه می کنیم و خصوصیات خود را مورد بررسی قرار می دهیم و

نتیجه می گیریم که حاکم نمی تواند خصوصیات ما محکوم ها را داشته باشد زیرا اگر چنین باشد خود او

 هم محکوم خواهد بود.

 . . .. .

. ...

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم اسفند 1387ساعت 9:5  توسط زینب  | 

. . . .

 لحظه‏هاى رام عمر من،

 همچون ميش‏هاى سرشار، از پشت تپه‏هاى شب و روز مى‏آيند.

 من زمين را صدا نمى‏زنم كه برويد.

 و آسمان را صدا نمى‏زنم كه ببارد.

 

 در چراگاه سبز عمر من، چه كسى خيمه مى‏زند؟

 

 من در جايى ايستاده‏ام كه هنوز گله‏ى عمرم را نمى‏بينم

 آيا گرگى در شيار تپه‏هاى شب و روز نايستاده است؟

 شايد... گرگ گرسنه‏اى باشد،

 كه نمى‏خواهد، من، بهاره‏هاى عمرم را در معبد آگاهيم همچون ابراهيم

 ذبح كنم.

 گرگ مردار را مى‏خواهد.

  

 اى شبان‏هاى زنده‏ى تاريخ

 اى نوح

 اى ابراهيم

 اى موسى

 اى مسيح

 و اى محمد اي تلاوت بيدارى

 گرگ‏ها را تو مى‏دانى كه چگونه ايستاده‏اند،

 گرگ‏هايى كه پوستين ميش‏ها را هم پوشيده‏اند،

 اكنون لحظه‏هاى رام عمر من

 همچون ميش‏ها از پشت تپه مى‏آيد

 

 هاى هاى چوپان‏ها را مى‏شنوم

 

 اى محمد بيدار، مرا چوپانى بياموز

 من در جايى ايستاده‏ام كه هنوز گله عمرم را نمى‏بينم.

 تپه‏ها در پيش چشم من ايستاده‏اند.

 مرا تا آنجا كه ايستاده‏اى

 مرا تا شهادت، تا اين اوج بيدار، چوپانى بياموز.

 اى شبان‏هاى زنده‏ى تاريخ

 گرگ‏ها آخرين ميش‏ها را هم به دندان گرفته‏اند.

 گرگ‏ها پوستين ميش‏ها را هم پوشيده‏اند.

 آيا مى‏توانم لحظه‏هاى سرشار عمرم را

 همچون ابراهيم در معبد آگاهيم، ذبح كنم؟

 هاى هاى چوپان‏ها را مى‏شنوم

 

 چوپانى را انتظار مى‏كشم كه چوپانى مى‏آموزد

 و گرگ‏ها را حتى در پوستين ميش‏ها مى‏شناسد.

 

"استاد علی صفائی حائری"

 

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم بهمن 1387ساعت 14:29  توسط زینب  | 

گام چهارم. . .

اکنون رجوع می کنیم به درک وضعیّت و از این معلومات حضوری مجهولاتی را کشف می کنیم:

 

1- مسئولیّت

 

اوّل مجهولی که از درک وضعیّت کشف می کنیم این است

که ما با توجّه به اینکه بدون اختیار با یک سری

 سرمایه ها و امکانات وارد این جهان شده ایم و بدون اختیار اینها را از ما می گیرند

 نتیجه می گیریم وکشف می کنیم که داده ها و نعمت ها ملاک افتخار و امتیاز و ارزش نیستند

 بلکه مسئولیت ساز هستند

 « لتسئلنّ یومئذ عن النعیم» سرمایه ها و نعمت ها ملاک ارزش نیستند

 زیرا انسان در به دست آوردن آنها نقشی نداشته است.

بنابراین مزد و اجر انسان بر اساس داده ها و سرمایه ها نمی تواند باشد

حتی مزد و اجر انسان براساس سود ها و بازدهی ها هم نمی تواند باشد

 چون سود و بازدهی هم رابطه ای مستقیم با سرمایه ها و داده ها دارد.

اگر پدری به یکی از فرزندانش یک میلیون تومان بدهد و به پسر دیگرش صد تومان.

و به آنها بگوید بروید با این پول ها کار کنید تا مزدتان بدهم  و بعد از چند ماه کار برگردند

 آن یکی که یک میلیون تومان  داشته است، یک میلیون هم سود کرده باشد

و آن دیگری که صد تومان داشته هزار تومان سود کرده باشد اگر

پدرشان بخواهد عدالت برقرار کند نه می تواند بر اساس سرمایه ها به آنها مزد بدهد،

زیرا سرمایه را خودش به آنها داده است و نه بر اساس سود می تواند مزد بدهد

 زیرا سود هم رابطه ی مستقیم به سرمایه دارد

 بنابراین باید نسبت سود به سرمایه را در نظر بگیرند نسبت سود به سرمايه ميشود

 سعي و تلاش چون آن چیزی که مربوط به انسان است آن سعی و تلاش اوست

یعنی نسبت سود به سرمایه،نسبت عمل به توانمندی،

بنابراین مزد آن برادر که هزار تومان سود آورده است ده برابر آن برادر دیگر است

چون سعی او هزار درصد است و سعی برادرش که یک میلیون سود کرده صد درصد بوده است.

پس مزد و اجر انسان براساس نسبت سود به سرمایه، نسبت بازدهی به داده،

 نسبت عمل به توانمندی می باشد و این نسبت نامش سعی و تلاش است.

نه سرمایه ها دارایی انسان هستند نه سودها، نه داده ها نه بازدهی ها

 بلکه نسبت سودها و بازدهی ها به سرمایه ها و داده ها است یعنی دارایی

انسان فقط همان سعی و تلاش او است. « لیس للانسان الاّ ما سعی»

بنابراین اگر پیرزنی که کل دارائیش روزی یک نان باشد ـ که این نان هم رزق اوست ـ

 نصف نانش را در راه خداوند ببخشد، اجرش مساوی است با میلیاردری است

 که تمام پس اندازش را ببخشد و در آمد روزش را نیز ببخشد

 و آن وقت نصف رزق و روزیش را نیز ببخشد. این است که ابوذر (ره) می فرماید:

 من فقر را بیشتر از ثروت دوست دارم و مریضی را بیشتر از سلامت.

 چون او در حضوریات خود فکر کرده بود و دانسته بود که نعمت ها و داده ها

 ملاک افتخار و امتیاز و ارزش نیستند بلکه مسئولیّت ساز هستند.

«اکثر عبادة ابوذر التفکر و الاعتبار»

 

 

قانون تبدیل

 

با توجّه به این شناخت که داده ها ملاک امتیاز و ارزش نیستند

 بلکه مسئولیّت ساز هستند، بخل انسان و حرص او و طمع او و حسد او

 مداوا و تبدیل می شود زیرا بخیل کسی است که نعمت را در خود نگه می دارد

اما وقتی انسان فهمید این نعمت مسئولیّت دارد,

باید آن را در جایگاه خودش خرج کند مانند کارمند بانکی که صدها میلیون به او سپرده باشند،

این کارمند این پول ها را در خود نگه نمی دارد بلکه هر چه سریعتر آن ها را در جایگاه خود رد می کند.

همچنین حرص انسان مداوا می شود مانند همان کارمند بانک هیچوقت حرص نمی زند

 که بیشتر پول به من بسپارید.

 (حرص یعنی حالتی که انسان دوست دارد جمع آوری نعمت کند.)

همچنین طمع انسان مداوا می شود طمع یعنی طلب نعمت آن کارمند طمع ندارد

 که پول به من بسپارید. همچنین حسد انسان مداوا می شود.

حسود کسی است که اگر نعمت را در دست ديگري ببیند ناراحت می شود

که خودش آن امکان را ندارد. به عنوان مثال کارمند بانکی که امروز پولی به او نسپرده باشند

 نسبت به کارمند دیگری که به او پول فراوانی سپرده باشند

حسادت نمی ورزد تازه خوشحال هم است.

 و اینگونه با ترکیب یک غریزه و سیّئه با شناخت، تبدیل شکل

 می گیرد. « یبدل الله سیئاتهم حسنات»

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم بهمن 1387ساعت 11:26  توسط زینب  | 

نه!نخند...

نه!نخند...

عكس غزه

نخند نازنینم ... نخند ... این روزها شک دارم به تمامِ شادی هایِ زيرپوستي ِ آدم ها ... به باورهایِ بی بنیاد ... شک دارم ... اصلاً شک دارم به این برادریِ ناهمخون ... به این دهکده جهانی از اساس قحطی زده ... به این همسایه های از گرگ درنده تر ...
روزنامه ها می نویسند که ... و من می خوانم که ... اخبار می گوید جایی دارند ویرانی هدیه می دهند ... من می خوانم جایی دارند فُسفُرِ سفید هدیه می کنند ... روزنامه ها می نویسند جایی سرزمین مقدّسی هست که حصارها احاطه اش کرده اند ... من می بینم جایی قلب های مقدّسی هست که دارند خاموششان می کنند ... زیرنویس های برنامه ها می گویند که مهاجمان پیروزی را خواب ببینند مگر ... من فکر می کنم هر روز حماسهء موسی صدر دارد تکرار می شود ... هر روز ...
هر لحظه روایت ها حواسشان جایی است و نگاه من جایی دیگر ...
نخند نازنینم ... نخند ... همسایه رنگ دزد دارد این روزها ... همسایه همراه نیست ... همسایه، همخانه نیست ... همسایه ... همسایه هیچ چیزت نشد ... همسایه ها آمدند ... با دشنه سکوت ...

این رازی است که سر به مُهر سینهء تو دارد این روزها ... بگذار کودکم این را بداند ... با من نگو از قرارها ... نگو از هم خویشی ... نگو از هم کیشی ... بگذار بگویم که این أرض موعود بهانه است ... بگویم شش پرِ داوود را چه بد معنا کردند ... بگویم که آنها نه فقط به خون تو، نه فقط به جانِ تو، که به باورهایِ باستاني نیز مدیون اند ... بگذار بگریم که موسی شان کجاست که این سالها هر ثانیه سامری دارد گوساله ای می سازد وصدباره تکثیرش مي کند ... بگو کجاست وارث موسی؟ ... کجاست أرض موعود؟ ... کجاست که موج بیاید و ببرد یک سره این چرخ های خونزده را؟ ...
به لبخند رهگذرها مشکوکم ... غریبه ها با لبخند می آیند انگاری، همیشهء خدایی که بعد هوایی ماندن می شوند ... دلِ بی گلایه ما که راندن بلد نیست ... بلد نبود ... یادت باشد یاد کودکم بدهم ... یادش بدهم خانه همیشه بی حضور غریبه ها خانه می ماند ... یادم باشد یادش بدهم که خانه را به هیچ بهایی به غریبه ها نباید واگذاشت ... .
یادش بدهم سرو خانه _ مرد خانه _ همیشه وقتی که می میرد ایستاده است ... همیشه وقتی مقابل غریبه ها که می میرد ایستاده است و همیشه گلوله ای میان مشت دارد ... مشتی که قلبش را از غریبه ها پنهان نگاه می دارد ... یادش بدهم ...
حالا لبخند بزن نازنینم ... بخند ... غریبه ها تاب لبخندت را ندارند ...
این بار یادت باشد دعا کني خدا طوفان بیفکند به دنیایشان، بی آن که نوح ناجی شود ... دعا کن نازنينم ...

کامران نجف زاده

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام دی 1387ساعت 13:24  توسط زینب  | 

!!!!

کودک فلسطيني

همه ي مجاهدان فلسطين و همه ي مومنان دنياي اسلام

 به هر نحو ممكن موظف به دفاع از

 زنان و كودكان  و مردم بي دفاع غزه اند

 و هركس در اين دفاع مشروع و مقدس كشته شود

 شهيد است.

ولي امر مسلمين آيت الله خامنه اي.

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم دی 1387ساعت 12:46  توسط زینب  | 

كربلا اينجاست..

 رنجى نيست، اگر زمين را از تو بگيرند.

 آسمان زير پاى توست.

 

 زمين رنجور است كه از خورشيد جدا شده

 و تمامى خانوارهاى خاك رنجورند،

 كه زمينشان، با خونابه‏ها،

 فقط بذر كينه‏اش را رويانيده است.

 

 زمينى كه مى‏توانست،

 سفره‏ى گسترده‏ى ضيافت خدا باشد،

 و از خاك آدم، بردارد

 اكنون، سينه‏ها را به يأس و كينه

 و چشم‏ها را به دود و خون، ميهمان كرده است.

 

 زمين در روز نفرين تو، شب شد.

 و سنگينى غم‏هاى عظيم تو، روزهاى شاد را سياهپوش كرد.

 در اين سياهى،

 جز بذر كينه از اين زمين چه مى‏رويد.

 

 ما رنجورهاى خاك،

 با خوراك خون

 و لباس ترس، چشم به راهيم.

 فرزندت را به خونخواهى يتيمان خاك بخوان

 تا با لباس نور

 و طهارت شمشير، زمين يتيم را در پناه بگيرد.

 

 

 

يزيديان زمان۱۲روز عاشورا را به جلو انداختند..

غزه كربلاي امروزاست .. .و زمان آزمايش ملتهاي مسلمان. ..

 گروه دانشجويان شهادت طلب

 http://www.esteshhadi.com/

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم دی 1387ساعت 12:24  توسط زینب  | 

با اشك‏هاى جارى بى‏آواز.

مباحث پیش و گام های بعد در فرصت مناسب ادامه پیدا خواهد کرد. ..

 السلام علیک یا ابا عبد الله الحسین(علیه السلام)

 

 اى كاروان درد

 اين گونه با شتاب، صبح مرا براى «شام» چه كسى مى‏برى؟

 عشق مرا به چه نفرتى هديه مى‏كنى؟

 

 تو آفتاب عشق مرا بردى

 من راه را بر تو مى‏بندم

 

 اى كاروان تجارت

 آفتاب مدينه را بر طلاى شام مريز.

 آفتاب مرا بگذار.

 من از شهر رسول، تا شهر خدا، تا شهر على، تا شهر خون، بى‏تاب رفته‏ام

 با اشك‏هاى جارى بى‏آواز.

 

 اين آفتاب بى‏غروب من است

 در سينه‏اى مى‏درخشد كه او به شام ندارد

 تو در راه شامى آفتاب عشق مرا بگذار...

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم دی 1387ساعت 13:26  توسط زینب  | 


مطالب را از پایین به سمت بالا بخوانید ...

+ نوشته شده در  سه شنبه سوم دی 1387ساعت 13:15  توسط زینب  | 

سلام. .

  دوستان عزیز چند روزی به خاطر امتحانات نیستم. ..اما در وبلاگ دیگرم مطالبی گذاشت ام که اگر مایل بودید می توانید در این مدت مطالعه نمایید.

سبز باشید. .

التماس دعا. .. 

   http://abd12.blogfa.com/

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم آذر 1387ساعت 12:9  توسط زینب  | 

"گام سوم"

 

           

 

تحلیل سوآل

پس از طرح سوآل ها و تنظیم آن ها، به یک سوآل رسیدیم و آن، انسان بود. اکنون باید این x و مجهول

(یعنی انسان) را حل کنیم.

 

روش شناخت

 

فکر برای حل سوآل اصلی و رسیدن به شناخت ها نیاز به چند معلوم دارد تا در کنار مجهول قرار دهد.[4]

و مجهول را کشف کند. زیرا اگر به ما بگویند x چند است ما نمی توانیم جواب بدهیم چون نیاز به چند

معلوم داریم تا در کنار x بچینیم و معادله اي تشكيل بدهيم و x را کشف کنیم، اگر به ما بگویند 7 = x + 5

در این صورت می توانیم جواب بدهیم که2= x است.

 

اكنون بايد ببينيم معلومات را از كجا تهيه كنيم: معلومات به دو دسته تقسیم می شوند:

 

الف) معلومات با واسطه و اکتسابی؛ مانند: علم به وجود یک شیء در مقابل انسان یا علم به شیرینی قند، رنگ اشیاء و.....

 

ب) معلومات بی واسطه و حضوری؛ مانند: علم انسان به خودش.

 

معلومات با واسطه و اکتسابی به خاطر واسطه ای که می خورند امکان خطا و اشتباه در آنها راه دارد[5]

اما معلومات بی واسطه و حضوری به خاطر اینکه واسطه ای در کار نیست امکان خطا و اشتباه در آن راه

ندارد و بنابراین بهتر است از این معلومات[6] استفاده کنیم و مجهولات را کشف کنیم تا شناختهایی که

به آنها می رسیم، این شناختها امکان خطا و اشتباه در آنها راهی نداشته باشد به این نوع شناختها

بینات[7] گفته می شود.

 

معلومات بی واسطه و حضوری عبارتند از:

 

1. درک وضعیت

2. درك  تقدیر              

3. درک ترکیب

 

درک وضعیت:

 

من در خودم اندام ها و نیروها، اعضاء و جوارح، افئده و جوانح را می بینم و احساس می کنم. من

احساس می کنم که از این اندام ها و نیروها برخوردارم و می بینم آنچه که دارم به اختیار من نیست. من

این وضعیّت را احساس می کنم.

 

درک تقدیر:

 

من در خودم اندام ها و نیروها و سرمایه ها و استعدادهایی را احساس می کنم و از تقدیر و اندازه ی این

نیروها و سرمایه هاست که می توانم نتیجه هایی بگیرم.

 

این سرمایه ها و استعدادها را از راه هایی می توان به دست آورد امّا ساده ترین این راه ها آن است که

خود را با یک حیوان مقایسه کنیم تا متوجه شویم چه سرمایه هایی و استعدادهایی داریم؛ تعدادی از

این سرمایه ها مشترکند و تعدادی اختصاصی:

سرمایه های مشترک عبارتند از:

1. اعضا و جوارح

2. حواس پنج گانه

3. احساس و عاطفه

4. هوش

5. حافظه

6. غریزه و ....

سرمایه های اختصاصی عبارتند از:

1. اختیار و آزادی و اراده

2. قوه ی توهم

3. قوه ی تخیل

4. قوّه ی تدبر

5. فکر

6. عقل

7. قلب

8. روح

9. وجدان

10. فرقان[8]

 

درک ترکیب:

 

ما در درک ترکیب متوجه می شویم که ما گذشته از امکانات و اندام ها و نیروهایمان که در ما وجود دارند

و احساسشان می کنیم، می بینیم که این اندام ها با هم در رابطه هستند و این استعدادها با هم

ارتباط برقرار می کنند و یکدیگر را سرویس دهی و سپورت می کنند یعنی رزق یکدیگر را فراهم می کنند

و به نوعي با هم تركيب شده اند:  مثلاً، یک تکه نان رزق جسم است و جسم رزق ادراکات با واسطه و

بی واسطه را فراهم می کند و ادراکات با واسطه و بی واسطه رزق تدبر را فراهم می کند (تدبر یعنی

 مطالعه و دقت و توجّه و تمرکز روی معلومات) و تدبر رزق فکر را و فکر رزق عقل را و عقل رزق قلب را و

قلب رزق روح را فراهم می کند.

 

. . . . . .
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم آذر 1387ساعت 14:27  توسط زینب  | 

چگونه سوال کنیم؟ " گام دوم"

 چگونه سوال کنیم؟

در پاسخ به این سوآل باید گفت:نخست باید سوآل ها را مطرح کنی سپس آنها را دسته بندی و تنظیم نمایی و در پایان آنها را تحلیل کنی.

طرح سوآل

 نخست باید همه سوآل ها را روی دفتر و کاغذ ریخت و طرح کرد. در این مرحله هر چه سوآل داری بنویس.

 نگذار حرف هایت هدر بروند. یادداشت کن. این قدم اوّل است. و سوآل های مخلوط و بی نظم و نامرتّب

زیاد است. گاهی از نماز و روزه می پرسی گاهی از خمس می پرسی که به چه کسی بدهی و گاهی

اصل دین را محکوم می کنی و گاهی مي خواهي خودكشي كني. گاهي از هدف خلقت و فلسفه‌ي 

خلقت مي پرسي و محاکمه می کنی. این پراکندگی مهم نیست. تو باید شروع کنی و این سوآل های

سمج را بر روی کاغذ بریزی.

 

تنظیم و دسته بندی سوآل ها

 

 وقتی سوآل ها طرح شدند متوجّه می شویم که سوآل ها فراوان و گسترده و مختلف هستند تعدادی

اصلی و هزاران پرسش، فرعی هستند. تا سوآل های اصلی حل نشود به سوآل های فرعی پرداختن کار

 بیهوده ای است.

در این مرحله سوآل های مربوط به احکام و نماز و روزه پس از سوآل های اساسی از دین و مذهب قرار

می گیرد. هنگامی که اصل مذهب پا در هواست، نماز و روزه و وضو و غسل، چه جای بحث دارند؟ و آن جا

 که اصلِ بودن و چگونه بودن و برای چه بودن تو، مورد هجوم سوآل هاست، مسائل فرعی دیگر برای تو

فقط مزاحم هستند. پس باید این سوآل های مزاحم تنظیم شوند، دسته بندی شوند.

در تنظیم سوآل در مرحله ی اوّل به چهار سوآل اصلی تر می رسیم که تا این چهار سوآل حل نشوند نباید

 به سوآل های دیگر پرداخت. این چهار سوآل عبارتند از:

 الف ـ انسان.

 ب ـ هستی.

 ج ـ الله.

 د ـ نقش انسان در هستی.

و این تنظیم را ادامه می دهیم تا به یک سوآل و اوّل سوآل برسیم که تا این حل نشود آن سه سوآل دیگر

مجهول خواهند ماند. و این یک سوآل و اوّل سوآل خود انسان است. تا موقعی که انسان خودش مجهول

باشد، دین، اسلام، و هر چیزی مجهول خواهد بود.

«لاتجهل نفسک انّ الجاهل بنفسه جاهل بکّل شیءٍ» (نسبت به خودت جاهل نباش، بدرستی که

کسی که نسبت به خودش جاهل باشد، نسبت به تمام اشیاء و نسبت به هر چیز جاهل است.)

 

«من عرف نفسه فقد عرف ربّه» (کسی که خودش را شناخت به تحقیق که ربّ و پروردگارش را شناخته

است.)

«معرفه النّفس أنفع المعارف» (شناخت نفس با منفعت ترین شناخت هاست.)

«أطلبوا العلم ولو بالصّین و هو معرفه النّفس و فیه معرفه الرّبّ» (علم را بجویید اگرچه در دورترین نقاط

زمین ـ مانند چین ـ باشد، و آن علم، شناخت نفس است و در آن، شناخت ِ ربّ و پروردگار نیز هست.)

«العالم من عرف قدره و کفی بالمرء جهلاً أن لاّ یعرف قدره» (عالم کسی است که قدر و اندازه و ارزش

وجودی خودش را می شناسد و برای جهالت انسان همین بس که قدر و اندازه و ارزش وجودی خودش را

نشناسد.)

«حضرت علی (ع): من عرف نفسه فقد انتهی الی غایه کلّ معرفه و علمٍ»[3] (کسی که خودش را

شناخت به تحقیق به نهایت هر شناخت و علمی رسیده است.) 

. . . .

این مطلب ادامه دارد. ..  .

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم آذر 1387ساعت 11:41  توسط زینب  | 

چرا سوال کنیم؟ "گام اول"

 

عصر ما، عصر سوآلها و شبهات است، سوآلهاي گنگ و مبهمی که ذهن انسان را به خود مشغول کرده

است در یک مرحله ما مانند آتشفشاني از سوآل هستیم.

 

سوآل از هدف خلقت هستی و انسان، سوآل از ضرورت دین، از اینکه چرا اسلام حق است، از اینکه چرا

شیعه حقّ است.

 

از اینکه چرا خدا در خلقت تبعیض و تفاوت ایجاد کرده است،چرا یکی ناقص العقل است، یکی باهوش است،یکی... .

چرا انسان را همراه درد و رنج و بلا کرده است.

 چرا هستی را به گونه ای خلق کرده است که ظلم و فساد جامعه ی بشری را در برگرفته و...

 احکام چه معنی دارد، اصلاً آیا خدایی هست؟ به چه دلیل؟ سوآل از احکام و فلسفه ی احکام و... .

ما در قدم اوّل باید ذهن خود را خالی از هر عقیده ای کنیم تا بتوانیم به حقیقت برسیم قطب نمای فکر ما

می تواند جهت حرکت ما را نشان بدهد به شرط اینکه گرفتار آهن رباهای هوی ها، سودها، تعصّب ها،

عادت ها و تقلید ها نشده باشد. وگرنه این قطب نمای منحرف به جای اینکه ما را به مقصد برساند، در

دریا غرق می کند.

راستی آن کس که تفکّر ندارد به نجات نزدیک تر است تا کسی که تفکّراتش را به انحراف کشیده اند.[1]

سپس طبق حدیث معصوم(ع)- «حسن السوآل نصف العلم» خوب سوآل کردن، برخورد صحیح با سوآل

داشتن، زیبا سوآل کردن خود نصف جواب است -بايد برخورد صحيح با سوآل را بيا موزيم. بنابراین قبل از

اینکه به صورت پراکنده به جواب گویی سوآل ها بپردازیم باید به دو سوآل بنیادی و اساسی جواب دهیم:

1ـ چرا سوآل کنیم

 2ـ چگونه سوآل کنیم؟

 

 

 

چرا سوآل کنیم؟

 

1ـ ما ناخواسته خود را در هستی ای می بینیم که از ذرّات آن گرفته تا کهکشان ها همه در حال حرکت

هستند؛ ما هم که جزئی از این هستی هستیم پس ناگزیر و ناچاریم از حرکت.

2ـ با اندک توجّهی و تأمّلی در خود یا بیرون از خود متوجّه می شویم که در این عالم سه نوع حرکت وجود دارد:

الف ـ حرکت طبیعی و قانونمند مانند حرکت الکترون، زمین، خورشید ، گیاهان و ...

ب ـ حرکت غریزی مانند حرکت حیوانات و حرکت های انعکاسی خودمان.

 این دو نوع حرکت، به صورت جبری بدون اختیار و آزادی و بدون هیچ خطا و اشتباهی صورت می گیرد.

ج ـ حرکت همراه با اختیار و آزادی که در این نوع حرکت باید حرکت با انتخاب شکل بگیرد. این نوع حرکت

مخصوص انسان است. پس ما باید حرکتمان را خودمان انتخاب کنیم.

3ـ غریزه ی بهتر طلبی و جلب نفع و دفع ضرر که جایگاه آن در قلب است به ما حکم می کند که بهترین

حرکت را انتخاب کنیم که هیچ خطا و اشتباهی در آن نباشد.

4ـ برای انتخاب بهترین، نیاز به سنجش و مقایسه است، که عقل عهده دار این سنجش است. «یدرک

الخیر کلّه بالعقل»

5ـ برای سنجش و تعقّل نیاز به شناخت می باشد زیرا عقل در تاریکی نمی تواند بسنجد.

6ـ برای شناخت، نیاز به تفکّر است زیرا کار فکر این است که چند معلوم را کنار مجهولی قرار می دهد و

آن مجهول را کشف می کند و به شناخت می رساند.[2]

7ـ برای به جریان افتادن فکر نیاز به سوآل است زیرا تا مجهولی و سوآلی در کار نباشد فکر به جریان نمی افتد.

پیامبر اکرم(ص): "العلم خزائن“ و مفتاحه السوآل فاسئلوا... " «علم گنج هایی است و کلید آن، سوآل

است پس سوآل کنید.»

"السوآل مفتاح العلم "  (سوال كليد علم و شناخت است)

اکنون متوجّه می شویم که چرا سوآل کنیم و چرا سوآل ضرورت حیاتی برای بشر دارد و در می یابیم که

 چرا انبیا کارشان را با سوآل آغاز می کنند.

سوآل ضرورت حياتي دارد و انبیا سوآل می کنند تا فکر بشر به جریان بیفتد، فکر بشر به جریان بیفتد تا به

 شناخت برسد، به شناخت برسد تا بتواند بسنجد و تعقّل کند، بسنجد و تعقّل کند تا بهترین، درک شود،

 بهترین درک شود تا غریزه ی بهتر طلبی آن را انتخاب کند و حرکت انسانی خود را آغاز کند.

 

عباس اسکندری(اندیشه های پنهان)

این مطلب ادامه دارد. ...

+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم آذر 1387ساعت 13:36  توسط زینب  | 

عید غدیر گرامی باد. ..

برای مطالعه ی خطبه ی غدیر می توانید به این سایت مراجعه نمایید.

                          http://www.missagh.org

                            

        

+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم آذر 1387ساعت 13:28  توسط زینب  | 

تقدیم به حضرت معصومه(س)

همسابه سایه ات به سرم مستدام باد

لطفت همیشه زخم مرا التیام داد. . . .

         Image Preview

+ نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم آذر 1387ساعت 12:50  توسط زینب  | 

آغاز حرکت .. .

 
آغاز حرکت کجاست؟ ...
 
این متن را یک سال پیش زمانی که هنوز دانشجوی جامعه شناسی بودم
 
 
 ..در اوج بحران هایم نوشتم..واکنون یقین دارم که شروع حرکت با سوال است...
 
شاید این متن حرف دل خیلی ها باشد. .شاید. . .
 
 

زندگی میکنیم تا باشیم،اما چرا ؟نمی دانیم .فقط می دانیم که باید باشیم. بدویم ..بی مقصد ..رنج بکشیم بی هدف . . خوش باشیم بی معنا …فقط میدانیم باید عقب نیفتیم، از که؟ از چه؟ چرا؟ برای رسیدن به کجا؟ اینها راهم نمی دانیم .چون اگر بخواهیم به این آگاهی برسیم دیر میشود!و از این قافله ی بی مقصد جا می مانیم،پس همان بهتر که بی خیال پاسخ دادن به این سوال ها شویم..اگر هم این پرسشها درگیرمان کرد ،چند نظریه از انسانهایی نادان تر از خویش را بخوانیم و باور کنیم و ادامه دهیم..خیلی که بزرگ باشیم و پیشاپیش قافله و خود را هدفمند بدانیم،اعلام میکنیم  که دلیل مان اصلاح جامعه است ..میخواهیم گامی به خاطر بشر برداریم.اما به قیمت خراب کردن خود. تازه تعریفی درست هم از این سازندگی نداریم فقط می دانیم که می خواهیم به بشر لطفی کنیم!!!در واقع از هیچ چیز تعریف درستی نداریم  فقط می دانیم در مسیرهایی که برایمان تعریف شده باید برویم.اما نمی پرسیم چه کسی این راه ها را ترتیب دیده .آیا او از انتهای این جاده ها آگاهی داشته،آیا . . . آیا؟؟؟؟؟؟؟وهزاران آیا و چرا؟که نباید پرسید چون وقت تلف میشود و عقب می مانی!!!!

باید بخندی، باید بگریی ،باید باید باید اما این که چه کسی این باید ها را گفته !همیشه بی جواب می ماند.

 خیلی که به دانایی برسی، هزاران روز که کتابهای درسی ات را ورق بزنی ،هزاران جمله ی بی معنی را که حفظ کنی و امتحان بدهی.و بلاخره برسی به جایی که به تو بگویند دانشجوی جامعه شناسی،و خیلی که به سوالهایت سمج باشی در نهایت جواب میشنوی که" جامعه،فرهنگ،عرف،تاریخ"هستند که این راهها را، که این باید ها و نباید ها را برای تو تعریف میکنند و قرار می دهند.قانون گذارانی که خود تغییر میکنند ،که خود محکومند ،محدودند،و . . . .!

بزرگ میشوی آمده ای تا آنجا که گفته اند.داناتر از دیگران می خوانندت!می گویند تو دیگر عوام نیستی! نباید باشی،تو آگاهانه تر از دیگران زندگی می کنی چون می دانی و فهمیده ای که قانونگذاران کیستند ،دیگر بی خبر نیستی ..پس باید حالا خودت فرهنگ و جامعه را در دست بگیری،تغییر دهی ،اصلاح کنی و . . . اما به این راحتی هم نیست !باید بخوانی ،حفظ کنی ،نمره بگیری ،مدرک بگیری و پیشوندها را یکی پس از دیگری ابتدای نامت قرار دهی وگرنه سندی برای دانایی ات وجود ندارد!اما توی دانا!چیزهای دیگری هم حس میکنی،باید دلیل بیاوری که چگونه تاکنون پدیده ها شکل گرفته اند،دین،آداب  و رسوم،عرف،خانواده،فرهنگ،و….

اما خیلی لازم نیست برای رسیدن به جوابها کوشش کنی ،چون دانشمندان بزرگوار غربی صدها  سال پیش از تو برای این سوالات پاسخ ساخته اند !!!!!و تو باید فقط این کتابها را تهیه کنی و با سپاس فراوان از این بزرگواران نظریه هایشان را مطالعه کنی،ودر نشر آنها نیز کوشا باشی،پس میگویند جوابت را گرفته ای و اگر بخواهی خودت دنبال پاسخ بروی دیر می شود، بی خیال شو!

و …

امتحان پایان ترم دارم و دیر میشود اگر بخواهم در این رابطه بیش از این بنویسم!

خلاصه ی مطلب"دور باطل"!!!!!!!!!!!!!؟؟؟؟؟!؟!؟!؟!{زیستن برای به دست آوردن،بدست آوردن برای زیستن}

من میخواهم توقف کنم ،من میخواهم از همه عقب بیفتم ،اصلا می خواهم از این قافله جا بمانم ،نمی گذارند ،راه گریز کجاست؟

تا کنون فکر میکردم خودم هستم که میروم، اما اکنون متوجه شدم که می برندم،حبس شده ام در فرهنگ  در عرف  در قانون ها در جامعه   راه گریز کجاست؟؟میخواهم چند قدم بیش نروم، آرام روم ،اما خودم بروم ،نه با دستور نادانان عالمنما!چند قدم روم ،اما با مقصدی مشخص !حتی اگر نرسم به نهایت! فقط بدانم همین چند قدم را در جاده ای درست، در راه اصلی برداشته ام،بدانم که اگر رنج میکشم ،که اگر اخلاقی را رعایت میکنم ،که اگر از دلم میگذرم ، که اگر ....و....و......میگذرم ،پشتوانه ی معنایی عظیمی در ورای آن قرار دارد،که اگر به راحتی،به ثروت، به جایگاه اجتماعی،  نام ونشان و. . .  و . . . میرسم فقط برای چند روزو برای اندکی قرار داشتن بر سر زبانی و .. نیست و ماندگار است و جاودانه است زیرا من از فنا شدن متنفرم، میترسم و همواره از این فنا شدن اضطراب دارم .حاضرم تنم نباشد اما فنا نشوم!

راهی هست؟؟

من دلیل میخواهم، دلیل بودن ،چگونه بودن  !!

من برای غم و شادی ام هم دلیل می خواهم!

البته به یک چیزمطمئنم و این که جوابی هست.

سنجیده ام: اکنون که بیست سال دارم،اکنون که 14سال آنطور که خواسته اند درس خوانده ام،آنطور که خواسته اند رفتار کرده ام،آنطور که برای بهترین بودن تعریف نموده اند سعی کرده ام باشم و.....اکنون سنجیده ام!

اما نمی صرفد  معامله ی بی سودی است!بازنده ی این معامله من خواهم بود، شاید اصلا اعمالم درست بوده ،ولی پشتوانه  و مشوق حرکت ام فانی ها بوده اند.تعریف کننده ی راهم فانی ها بوده اند. سرمایه ی عمر من می رود به خاطر نابود شدنی ها و       من هم فنا میشوم ،رنجها و شادیهای پوچ من هم فنا میشود و . .

من نمی خواهم اینگونه شود

اکنون ،اکنون به این نتیجه رسیده ام و میخواهم بایستم و توقف کنم و تا زمانی که معنایی محکم برای حرکتم نیابم خواهم ایستاد!بگذار دیر شود!!!!!

البته تک جمله هایی وتکه معانی ناپیوسته نه!که دوباره در جایی دیگر بمانم ،و همیشه برای هر حرکتی محتاج راهنمایی باشم. چون این راه را قبلا تجربه کرده ام ،و بی فایدگی اش را مشاهده کرده ام

من دنبال نظامی معنایی ام ،که برای ذره ذره ی حرکاتم دلیل داشته باشد و به آنها معنا دهد تا حتی راه رفتنم ،درس خواندنم ،دانشگاه رفتنم و سختی های فراوانش،آزمون دادنم ،غذا پختنم، لباس شستنم،ازدواجم،نوشتنم،مطالعه ام،وو ووتمام شادی ها و غمهایم،تمام سختی ها و راحتی هایم و  مرگم و...تمامشان به یک مقصد ختم شود معنی داشته باشدو"فنا نشود"!!!!

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم آبان 1387ساعت 9:42  توسط زینب  | 

وداع

 

و با او ، با نگاه فرياد مي كرديم

انجماد يخ زدن را ، سوگوار شدن

از خويش ، براي خويش ، تابوت ساختن

همراه لحظه هاي محزون

تا گورستات تنهايي شلوغ ، خزيدن

تا كي ؟

آيا نمي خواهيم ، وسعت تبخير را جشن بگيريم؟

آيا نمي خواهيم  تابوت را بشكنيم؟

و از گورستان خويش ، برخيزيم؟

 

بركه ي آرام مي خواست

با بال حرارت خورشيد ،

در جشن تبخير ، اوج بگيرد

دريا مي خواست

درياي دلگرم ، مي خواست

روز عروسي خورشيد

اين وسعت را،

در آسمان شهر ساكت

در آستانه ي غروب ، جشن بگيرد

اي بركه ي عظيم تر از دريا

اي درياي هستي

كه در دل تو ، درياها، بيش از يك قطره نيستند

تو ، در روز تولد كدام خورشيد

در وسعت تبخير كدام قطره

جشن آزادي را ، به پا مي داري؟

آزادي ازانجماد

آزادي از تابوت

آزادي از گورستان تنهايي شلوغ را

 

«وداع»

وداع اين سوگواري !

اي تابوت !

اي گورستان !

وداع ! اي مرغ پرگرفته آزاد

وداع اي آزادي...

كه من ، در جشن تبخير ،

« شكل گرفتن را نامزد شدم

و « حركت » را

و «نور» را

از توربين هاي شهر شلوغ ، هديه گرفتم

وداع اي وسعت تبخير هرز !

كه من « شكل گرفتن » را

و « رسالت » را هم جشن گرفته ام

آخر تا كي سوگوار ماندن

در انجماد

در تابوت

در گورستان...

در وسعت هرز تبخير

 

من ، جشن تبخير

جشن شكل گرفتن

جشن جهت يافتن

جشن حركت

جشن نور

جشن ديدن

جشن با سر دويدن را ،

از شنبه...تا جمعه ي تا ريخ

هميشه ، با خود خواهم داشت

اي رفيق...

آيا هنوز

ايا هنوز هم سوگواري؟

 

اي شادي غريب

اي خنده ي تنها

اي رقص مرگ

اي ترانه مبهم

اي نجواي شوم اين قرن محزون

اي زنداني در خويش...

 

استاد صفایی

این شعر را به شکرانه ی نجاتم  نوشته ا م.. .

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم آبان 1387ساعت 12:49  توسط زینب  | 

تقدیم به تمامی آنان که تشنه اند.. ..

تقدیم به تمامی آنان که تشنه اند.. ..
 
 
امروز در حال مطالعه ی کتابی از استاد صفایی غرق سرور شده بودم

و افسوس می خوردم بر حال کسانی که با کتاب های این استاد آشنا نیستند

به نظرم بهترین و جاودانه ترین هدیه ای که می توانم به جوانان همسن خودم

و تمامی آنان که تشنه اند و به دنبال راه و از تکرار ها خسته...تقدیم کنم:

.معرفی استاد و کتابها و اندیشه های ایشان باشد. .

فقط یکبار به این سایت سر بزنید...http://www.alisafaee.ir

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت 14:11  توسط زینب  | 

سعی ,ملاک ارزش!

بعضی ها ارزش ها را در نعمتها و داده ها  جست و جو می کنند

 و بعضی ها که ازنعمت و دارایی برخوردار نیستند٬ارزش ها را در عمل و کار انسان می دانند٬

که می تواند به نعمت ها و داراییها جهت بدهد و از آنها بهره بردارد.

اعتقاد اول انسان را دنیا پرست و اعتقاد دوم انسان را خود پرست می سازد.

و از آنجا که دنیا و توان انسان تمام می شود٬بن بست و پوچی و حسرت برای انسان باقی می ماند.

و نارضایی و اندوه و افسوس و حسرت ٬کاسه ی دل او را پرمی کند.

اما اگر سعی راملاک ارزش بدانیم٬نه عمل را :اگر نسبت داده ها و بازدهی را در نظر بگیریم

:آن وقت از دنیا پرستی  و خود پرستی نجات می یابیم:همانطور که از غرور و یأس آزاد می شویم.

این گونه ٬حسرت و غرور و یأس شکسته می شود و خوشنودی و رضا٬در دل تو خانه می کند.

که تو بر نعمت ها و قدرت های درون و بیرون خودت تکیه نداری 

:ومیدانی که داده ها بازدهی می خواهد و هنگام حساب رسی ٬نسبت ها را در نظر می گیرند 

و این گونه پاداش می دهند و یا باز خواست می کنند.. . . .

. .نامه های بلوغ

استاد علی صفایی حائری..

     

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم آبان 1387ساعت 12:17  توسط زینب  | 

پس من چه بگویم؟!

از عالم بزرگوار شیخ بهایی چنین نقل شده:

مردی به نام توبه بود که غالبا به محاسبه ی نفس می پرداخت٬روزی

گذشته ی عمر خود را محاسبه کرد٬در حالی که شصت ساله بود.مجموع

ایام آن را حساب کرد ۲۱۵۰۰ روز شد.گفت :ای وای بر من!اگر در

 ازای هر روز یک گناه بیشتر نکرده باشم بیش از بیست و یک هزار

 گناه کرده ام.٬آیا می خواهم خدا را با  بیست و یک هزار گناه ملاقات

 کنم؟!در این هنگام فریادی زد و جان به جان آفرین تسلیم کرد ..

.. . . .. .

+ نوشته شده در  سه شنبه هفتم آبان 1387ساعت 9:25  توسط زینب  | 

بینش ها و گرایش ها

تو در زمانی هستی که هنوز تا بلوغ انسان کامل و طلوع عدل فاصله دارد

و در زمینی هستی که به خاطر اسلام٬اسلامی که شروع انفجار است و طلوع نور

 ٬می خواهند گرفتارش کنند و می خواهند

محدودش کنند٬غافل از این نکته که آنچه چراغها را مطرح می سازد ٬خود تاریکی است.

در بطن تاریکی چراغها بارور می شوند

.و همین بشارت برای تو بس ٬که از ظلمات نترسی ٬که هدایت خدا در متن

گمراهی ها جلوه دارد:«و ان کانوا من قبل لفی ضلال مبین» .. . آل عمران ۱۶۴ 

 

در این بشارت سر بزرگی است که می تواند غربت و تنهایی تو را ـ ا گر خدا مشعلی در دلت روشن کندو در سینه ات نوری بر افروزد ـ

 به انس و تولید بیشتر منتهی سازد تا پس از تولدت ٬عقیم نمانی.

 

تو یکبار از مادر متولد شدی و این بار باید از خودت. . .:

از نفس ٬از غریزه ها٬از عادت ها متولد شوی :که عیسی می گفت:«لا یلج فی ملکوت من لا یو لد مرتین»

:کسی که دوبار متولد نشود٬به ملکوت خدا راهی ندارد. . . .. .

. . . ..

. . ..

تو در این زمانه و در این سر زمین ـ این زمانه ی تاریک و این زمین شلوغ ـ اگر بخواهی 

که کف حادثه ها نشوی و حادثه ساز باشی٬باید بینات٬کتاب و میزان را

 داشته باشی وبا این سه وسیله ٬در تمامی

جریان های فکری و سیاسی و اجتماعی٬در برابر فریب ها و شیطان ها ٬

قائم و بر پا باشی ٬آنهم قائم به قسط و بر روی ساقه هاو ریشه های محکم

 

٬که در آیه ی «محمدٌ رسول الله. . .»/فتح۲۹/   وآیه ی«و لقد ارسلنا رسلنا بالبینات»/حدید۲۵/   به آن

اشاره رفته است .. .

  • بینات:یعنی آنچه خودش روشن است و روشن کننده ی دیگری هم هست.

بینات آن هدایتی ست

 که وضع تو و جهان را ٬رابطه ی تو جهان را و مقصد تو و جهان را روشن

 می نماید.

  • کتاب:یعنی دستور ها ٬نوشته ها٬فریضه ها و آداب و احکام در این حرکت و در  این رابطه ها 

 

  • میزان:یعنی معیاری که در انتخاب مقصد و انتخاب مکتب و در انتخاب عمل

٬تو را راهنما باشد و در هنگام تزاحم و در گیری٬تکالیف و فرایض و وضع تو را مشخص نماید.

کسی که این سه اصل را داشته باشد٬

گرفتار برخورد های سازمانی و حزبی و یا مرشد و مرادنمی شود

  :حتی با بصیرت دیگران خودش را کور نمی سازد:که

انسان از کارش ٬به اندازه ی بصیرتش بهره می برد.

. . . ..

 ...

. .

.

ادامه دارد. . ..

"بر گرفته از کتاب نامه های بلوغ٬ استاد صفایی حایری"

 تقارن ِ خدا by shefa_shefa.

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم مهر 1387ساعت 11:4  توسط زینب  | 

سلام

 

سلام.. .

با نام و یاد خدای مهربان شروع می کنم به این امید که این وبلاگ اثری مثبت هرچند اندک در پی داشته باشد.

من اعتقاد دارم مهم نیست آنچه می نویسیم حتما نوشته ای از خودمان باشد یعنی

 کلمه به کلمه اش حاصل تراوشات ذهن خودمان باشد  همانطور که با وجود علاقه ی

 زیادم به شعر و ادبیات هیچگاه سعی در سرودن شعر ننموده ام زیرا معتقدم آنقدر

حرفها و شعرهای زیادی گفته  و سروده شده و هیچگاه کسی برای فهم شان تلاش

 نکرده  آنقدر سخن های قابل تاملی گفته شده و کسی برای درکشان وقت

نگذاشته. . .پس چه لزومی دارد در اینجا من حتما جمله ای از خود بسازم. . .

مهم اینست آنچه می نویسم ارزش خواندن و تاثیر خوب داشته باشد حال چه از خودم

 چه از دیگری. . .

در این وبلاگ من سعی دارم به نگاشتن سخنان پر بهای استاد گرانقدر علی صفایی

حائری(عین.صاد) 

 بپردازم. .البته نه تحلیل و بررسی شان بلکه به مرور صفحاتی از کتابهای

ارجمندشان را بنویسم تا شاید زمینه ای برای آشنایی با کتابهای ایشان فراهم

شود...برای کسانی که به دنبال راهند. . .. 

و اگر بهانه ای بود و حرف تازه ای گه گاه مطلب دیگری هم بنگارم.. .

به امید حق.. .

+ نوشته شده در  سه شنبه شانزدهم مهر 1387ساعت 11:19  توسط زینب  |